In Hotel Wonderland stap je even een andere wereld binnen.

We zitten vol verwachting in de auto, en ook wel met wat zenuwen. Want wat gaan we eigenlijk doen vanavond? Iets met theater, maar dan anders, en zonder podium…

We komen aan op het Hembrug terrein bij Zaandam. Een vriendelijke man in geelkleurig hesje wijst ons een parkeerplek. Hier en daar zien we straatnaambordjes die ons eraan herinneren dat we op de locatie van een oude wapenfabriek zijn. We verwonderen ons hier al: ‘Hier was vast het munitie depot!’ ‘Zou hier nog wat in de grond zitten..?’

Als we de hoek om komen zien we links van ons een enorme banner van Hotel Wonderland. We schieten snel een fotootje en lopen dan richting de luifel. Hoe dichterbij we komen, hoe duidelijker de muziek wordt: uitnodigend en warm, zo voelt de entree. Bij de balie ‘checken we in’: onze jas kunnen we kwijt en onze telefoon wordt in een speciaal tasje gestopt en afgesloten. ‘Die hebben jullie binnen niet nodig, want daar staat de tijd stil…’

Vanaf de lobby worden we door sfeervolle muziek de volgende ruimte in gelokt. Een prachtige Art Deco pianobar, die voelt alsof je recht de ’20’s in bent gelopen. We nemen plaats en vinden kaartjes op tafel: ‘listen’, ‘get close’, ‘follow’. Ze nodigen ons uit om de acteurs van dichtbij te volgen en goed te luisteren wat ze te vertellen hebben, zometeen, wanneer het begint.

De Keeper van Hotel Wonderland

Na een drankje en een hapje is het zover: we mogen naar binnen. We komen terecht in een kleine ruimte met aan het eind een hexagon van rijstpapier, verlicht, en spannend geluid om ons heen. Dan verschijnt plotseling een schaduw: de Keeper van hotel Wonderland, die met dans en stem vertelt wie zij is. Hier staat de tijd stil, vertelt ze, en bevinden zich mensen die vast zijn gelopen in het leven. Aan ons om te ontdekken wat de bewoners tegenhoudt, en waarom ze Hotel Wonderland nog niet kunnen verlaten. De deuren achter ons gaan open en dan…

Bevinden we ons ineens op een rommelmarkt. Regen druppelt zachtjes op de tentdoeken boven ons hoofd. We mogen dingen oppakken, aanraken, onderzoeken. Elk kraampje staat vol wonderlijkheden. Er zijn al mensen, en ik merk dat ik niet weet wie bij het spel hoort en wie niet. Is dat een acteur? Of een bezoeker? Het is een beetje desoriënterend, maar ook spannend. Want hoe begin ik mijn verhaal, hierbinnen? Wacht ik af, of ga ik op onderzoek uit? We splitsen op en gaan allebei ergens anders kijken.

Vanaf hier begint het avontuur. Ik zie twee mensen een luid gesprek voeren; acteurs! Ik vang flarden op van het gesprek, maar begrijp het nog niet helemaal. Ik besluit een van hen te volgen, en daardoor kom ik terecht in zijn klokkenwinkel. Hij neemt mij en een groepje andere bezoekers mee naar zijn werkbank, waar allemaal kleine onderdelen van klokken liggen, en schroevendraaiertjes, en boeken… Tijd is een belangrijk concept voor hem. Hij vertelt ons in een intieme setting dat hij soms dingen vergeet. Zijn geest laat hem in de steek, maar hij weet wel dat hij twee kinderen heeft, en een ex-vrouw, en dat hij ze mist. En dan plots verandert zijn blik naar dromerig, gelukkig, wanneer hij vertelt over zijn eigenlijke grote liefde, Aisha. Weggaan uit Hotel Wonderland en terug naar zijn gezin is een keuze voor wat hij al kent, voor naar een verzorgingshuis gaan, voor verdriet en loslaten en overgave. Voor Aisha kiezen is kiezen voor het onbekende… Maar hoe maak je zo’n keuze?

Richard, de Klokkenmaker

In Hotel Wonderland kun je op deze manier steeds stukjes verhaal ontrafelen. In intieme scenes met een groepje, soms 1 op 1 met de acteur. Acteurs nemen je tijdens hun scenes ook mee naar andere plekken in het gebouw, zoals de klokkenmaker ons meenam naar de bloemenwinkel, waar we door een scene tussen hem en de eigenaresse van die winkel ook een stukje van haar verhaal te weten kwamen. Elke keer dat zo’n scene ontstaat kun je kiezen: volg ik de een, of volg ik de ander? Wiens verhaal wil ik nu achterhalen? Welke plekken kan ik nog meer ontdekken?

Een van de fijnste dingen aan deze vorm van theater vind ik dat je niet constant aandacht hoeft te hebben. De show duurt lang, maar dat is ook omdat ik vrij ben om op plekken te gaan kijken waar niemand is. Of om te besluiten even aan de bar te gaan hangen en een wijntje te bestellen, of wat eten te halen en met mijn partner bij te praten over wat we hebben meegemaakt. Het geeft meer lucht dan stil zitten en passief kijken. Het geeft ruimte om zelf te ontdekken, te durven, en voelt soms ook een beetje voyeuristisch. Zo werd ik betrapt door een van de ‘bewoners’ toen ik in zijn boomhut stond te snuffelen. ‘Oeps! Sorry!’. Niet alles is volgens script, en dat is verrassend verfrissend.

En zo ontrafel je langzaam de geheimen van Hotel Wonderland. Door goed op te letten en dichtbij te komen, en zo nu en dan ook je eigen kwetsbaarheid te laten zien, kom je steeds meer achter wat de bewoners hier houdt. Wat jou misschien ook wel tegenhoudt in het leven. Want kies jij vaker voor het bekende, of voor het onbekende? En wat betekent dat voor jou?

Deze blog beschrijft de persoonlijke ervaring van Francine Boon, head of development bij Sherlocked.

Nieuwsgierig naar Hotel Wonderland? Neem een kijkje op www.hotelwonderland.nl of op https://www.instagram.com/hotelwonderland/

--

--

--

Mystery Experiences

Love podcasts or audiobooks? Learn on the go with our new app.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store
Sherlocked

Sherlocked

Mystery Experiences

More from Medium

#COVFEFE: Façades of Information

Adventuring Party 3 | A Further Six Constructed Ashes Decks From One Collection

Ready, set….. Wait a sec

Madness is a Yellow Streetcar